नौ महिनाको बच्चा पिठ्युँमा बोकेर गाडी चेकिङ गर्ने ट्राफिक प्रहरीको रो’चक प्रेम क’हानी

खोटाङ घर भएकी प्रहरी जवान बोना ढकाल जिल्ला ट्राफिक प्रहरी कार्या’लय इलाम मातहत रहेर काम गर्ने गरी इटहरीबाट इलाम सरुवा भएकी थिइन् ।२०६३ चैत २० मा प्रहरी से’वामा प्रवेश गरेकी ढकालको इलाम बजा:रमा ड्युटी थियो । बजारमा सवारी व्यवस्थापनका लागि सिट्ठी फुक्दै थिइन् । नयाँ–नयाँ भएकाले उत्सा’ह पनि थियो । सोही समयमा महान’गरीय ट्राफिक प्रहरी कार्यालय बग्गीखाना मातहत काम गर्ने विराटनगर पोखरियाका ट्राफिक प्रहरी हब’ल्दार अजित राउत पनि सरुवा भएर इलाम गए ।

अजित इलाम पुग्दैगर्दा बोना सड’कमा ड्युटीमै थिइन् ।​ अजितले बोनालाई पहिलो’पटक सडकमै देखे । देख्नेबित्तिकै उनलाई बोना मन परेको रहेछ, तर लजालु स्व’भावका अजितले बोल्ने हिम्मत भने गरेनन् । संयोगवश बोनाका बहिनी’हरूसँग अजितको चिनजान रहेछ । उनले बहिनीहरूको माध्यमबाट नजिकिने योजना बनाए । एकदिन अजितले बोनाकी बहिनीलाई घुम्न जाने अफर गरे । उनले स’हमति पनि जनाइन्, त्यसपछि शर्त राखे– दिदीलाई पनि लिएर आउ’नुपर्छ ।

उनको प्ला’नले काम गर्‍यो, तर दिनभरी घुम्दा बोलचाल भने भएन । ‘बहिनीसँग त चिनजान थियो तर उनीसँग क’सरी बोल्ने भन्ने पत्तो थिएन, अलिकति डर लागेको थियो,’ प्रहरी हबल्दार अजितले भने, ‘इलाम घुम्न त गयौं तर दि’नभरी बोलचाल नै भएन ।’ त्यतिबेला बोनालाई पनि अजित मन परेको रहेछ, तर बहिनीको प्रेमी होला भन्ने सोचेर कुरा’कानी गर्ने हिम्मत गरिनछन् । ‘बहिनीले घुम्न जाऊँ भनेर गएँ । बहिनीकै ब्वाइफ्रेन्ड होला जस्तो लागेको थियो त्यसैले बोलिनँ,’ बोनाले भनिन्, ‘तर मन’चाँहि परेको थियो ।’

त्यो दिन बोल’चाल नभए पनि का’र्यालय एउटै थियो । अजितले लुकीलुकी उनलाई हेर्थे, बोना भने अझै पनि बहिनीको प्रेमी होला भन्ने सोचेर खासै न’जिकिन चाहँदैन थिइन् । ‘मलाई मन परेको थियो, तर उनले भाउ नै नदिने, बोल्न आँट नै आउँ’दैनथ्यो,’ अजितले भने, ‘यसो लुकेर मात्रै हेथेँ ।’ अजित यतिसम्म लजाउँथे कि बोनाले खाना खाँदै गरेको बे’लामा मेसमा समेत छिर्दैनथे । उनी निस्किएपछि मात्र भित्र छिरेर खाना खान्थे । ‘मन भित्रबाटै माया ला’गेपछि उनको अगाडि जान अड फिल हुन्थ्यो,’ अजितले भने ।

एउटै अफिस’मा बेलाबेलामा एकै ठाउँमा ड्युटी पर्थ्यो । अजितले सिट्ठी फुक्दै हातले सवारीलाई इशा’रा गर्थे, तर आँखा भने बोनातिरै हुन्थ्यो ।
अजितले बोनालाई मन पराउन थालेको संकेत उनका साथीभाइले पनि पाएका थिए । उनी’हरूले जिस्क्याउन पनि थालेका थिए, तर बोनालाई भने पत्तो थिएन । रोचक कुरा त के भने त्यतिबेलासम्म पनि बोनाले अजितलाई हुनेवाला बहिनी ज्वा’इँको रूपमा हेर्थिन् । मान्छे ठीक छ भन्नेचाहिँ उनलाई सधैँ लागिरहन्थ्यो । यत्तिकैमा एकदिन बोनाको मोबाइलमा म्या’सेजको घण्टी बज्यो ।

खोलेर हेर्दा म्यासे’जमा लेखिएको थियो– ‘आइ लभ यु….’ । सहकर्मी भएकाले अजितको नम्बर बोनालाई थाहा थियो । शुरूमा त उनले के भइरहेको छ नै सोच्न सकिनन् । कुनै प्रति’क्रिया जनाउनुभन्दा अगाडि बोनाले ब’हिनीलाई त्यसबारे जानकारी गराइन् । बल्ल थाहा भयो, अजित त बहिनीको प्रेमी होइन रहेछन् । उनी त्यसपछि फ्ल्यासब्याकमा गइन्, त्यो दिन इ’लाम घुम्न जाने प्लान अर्कै पो रहेछ । मान्छे ठीक लागेकै थियो, मन परेको पनि हो, त्यसपछि भने बोनाले अजितलाई आफ्नो दिलमा सजा’उन थालिन् ।

एउटै भवन’को माथिल्लो तल्लामा महिला प्रहरीको ब्यारेक थियो, तल्लो तल्लामा पुरुषहरूको । अजित तल साथीभा’इसँग बसिरहँदा बोनाले माथि झ्यालबाट चिहाउन थालिन् । लुकीलुकी हेर्ने पालो अब बोनाको थियो ।सडकमा ड्युटीका बेला आँखा जुध्दा मुस्कु’राउन थालिन् । अजितले पठाएको आइ लभ यु म्यासेजको जवाफ भने उनले किस्ताकिस्तामा दिइन् । ‘उहाँले आइ लभ यु भनेको ५/६ किस्तामा बल्ल ‘एस’ भनें,’ बोनाले भनिन्, ‘दिनप्रति’दिन माया बढ्न थाल्यो । सरहरूले पनि तिमी’हरू विवाह गर भन्नुहुन्थ्यो ।

’ बोनाले त्यो बेला’को एउटा रोचक घटना सुनाइन् । ‘गर्मीको महिना थियो । म माथि नुहाएर कपाल सुकाउन तल आउँदै थिएँ, उहाँ पनि नुहाएर टाबेलमा बाहिर निस्किँदै हुनु&हुन्थ्यो, मलाई देखेपछि त उहाँ लाजले भुतुक्कै हुनुभयो । लगभग १५ दिन मेरो नजिक पनि पर्नु भएन ।’प्रेममा परेपछि माथिल्लो तल्लामा रहेकी बोना र तल्लो तल्लामा रहेका अजितबीच दिनमै सयौं एसए’मएस आदानप्रदान हुन्थ्यो ।

त्यतिबेला अहिले’जस्तो च्याटको जमाना थिएन, एसएमएसमै च्याट हुन्थ्यो । यसैगरी ३ वर्ष बिते । साथीभाइ र हाकि’महरूले विवाह गर भन्न थाले । २०६६ फागुनमा आयो त्यो शुभ दिन, औपचारिक रूपमै अजित र बोना एकअर्काको भए । मन परेपनि विवाह अगाडि बोनाले दिदीसँग राय मागिछन्, दि’दीले पनि ओके भनेपछि उनीहरूको विवाह विनारोकतोक सबैको सहमतिमै भयो ।विवाहपछि हनिमुन मनाउन पोखरा पुगे, काठमाडौं पनि आए । प्रहरीको जागिर भए’काले धेरै दिन बिदा भने लिएनन् ।

‘चालिस कटेसी रमा’उँला …, ड्युटी त गर्नैपर्‍यो,’ अजितले ठट्टा गरे ।उनीहरूले श्रीमान् श्रीमती मिलेर एउटै ट्राफिक कार्यालय पनि चलाएका छन् । ‘बुढाबुढीले ट्राफिक कार्या’लय चलाएको देख्दा धेरै मानिसले प्रशंसा पनि गर्नुहुन्थ्यो । त्यो बेलामा साह्रै खुशी लाग्थ्यो,’ बोनाले लोकान्त’रसँग भनिन् । ९ महिनाको बच्चा पिठ्युँमा बोकेर गाडी चेकिङ !नविवाहपछि पहिलो सन्तान छोरा जन्मियो ।

नियमानु’सार पाउने सुत्केरी बिदामा बसिन् । त्यसपछि ड्युटीमा फर्किनु त थियो नै । ९ महिनाको छोरालाई पि’ठ्युँमा बोकेर चिट काट्दा मानिसहरूले ‘हेर ट्राफिक्नीको दुःख’ भन्थे तर हौसला भने कसैले नदिएको बोनाले सुनाइन् । ‘त्यो बेला इटहरीमा थिएँ । इन्डियाबाट ट्रकहरू आउने । ९ महि’नाको बच्चा पिठ्युँमा बोकेर चेकजाँच गर्थें, ट्राफिक नियम मिच्नेलाई कारवाही गरें,’ ती दिन सम्झिँदै बोनाले भनिन्, ‘हौस’ला कसैले दिँदैनथे, उल्टै हेर ट्राफिक्नीको दुःख भन्थे ।’

श्रीमान श्रीमती दुवै ड्युटीमा जा’नुपर्ने भएकाले बच्चा लैजानुको विकल्प थिएन । परिवारको जिम्मा लगाएर घरमा छाड्न पनि दूधे बालक भएकाले सम्भव थिएन । २०७२ सालको भूकम्प आउँदा उनी काठमाडौंमा थिइन् । पेटमा दोस्रो सन्ता&न थियो । पिसाब लागेर बानेश्वरको एउटा घरको ट्वाइलेटमा छिरिन् । भूकम्पले हल्लायो । उनी ट्वाइलेटमै लडेर बेहोश भइछन् । २ घण्टापछि उद्धार गरेर अस्प’ताल लगियो । इताजाखबरबाट

प्रतिकृया दिनुहोस्